abdulkadirkocamanoglu @ gmail.com

 

Durun, dinleyin.

Ölüyoruz doğduğumuz günden beri yavaş yavaş.

Öldürmedi insanı insan kadar, ne afet ne açlık ne ecel ne de savaş.

Kuruyor pınarlar, denizler ve nehirler göller,

Kurtulur yine de dünya, tek kurumasın gönüller,

Değil ki kimse sütten çıkma ak kaşık,

Ve çoğumuz değil, yâr'ine sâdık, vefalı âşık,

Yine de zaman var, belki çıkarız düze,

Pişmanlık fayda verir, eğer kalmazsa güze,

İnsanlığa dönerken, bir pusula bir klavuz bir de îman gerek,

Bütün samimiyetle nûr gözlerden yaş dökerek,

Lâyık olmalı ilâhi nazara,

Hazırlanmalı artık, o son huzura...

 

Abdulkadir KOCAMAN